sábado, 8 de septiembre de 2012

Euskal olerkiak (eskolarakoak)

Esta entrada ha sido adaptada y mejorada en...
Hurrengo helbidean... egokitua eta azkoz hobeto dago:

    "Lagun bat"    
     (Kirmen Uribe)

Bada gorroto dudan lagun bat.
Zuhaitzean gora egin nahi dudanean
"ez, ez, ez, hobeto ez, " esaten dit,
"laprast eroriko zara lurrera".
Bada gorroto dudan lagun bat.
Futbolean jolastu nahi dudanean
"ez, ez, ez, hobeto ez," esaten dit,
"ipurdi azpitik sartuko dizute gola".
Bada gorroto dudan lagun bat.
Gustuko neskarengana hurreratzean
"ez,ez,ez, hobeto ez, " esaten dit,
"ez du zurekin nahiko berak".
Bada gorroto dudan lagun bat.
Anaia txikiari musu eman nahi badiot
"ez, ez, ez, hobeto ez" esaten dit
"esnatu egingo duzu umea".
Bada gorroto dudan lagun bat.
Lagun horren izena Lotsa da.
"Ez, ez, ez, inola ez " esaten diot gauero
"bihar, bihar ez dizut kasurik egingo ... bada.

   "Notak paper solte batean"   
 (Kirmen Uribe) 
Gogoratu etxera luze gabe deitzea.
Kaina-bera luzeak mugitzen ikustea.
Neure burua hainbeste berriz ez zigortzea.
Azken trena galdu eta hurrena itxarotea.
Zauritutako eskuak errekan garbitzea.
Tristura gabe pozik ez dela jakitea.
Goizaren beirazko laztana muxuan sentitzea.
Deabruaren eskaintzak noizbehinka onartzea.
Agian dena aldatzen ahal da.
Agian nonbait biderik bada.
Gogoratu traba egiten dizun horretaz mintzatzea.
Ubarroiei begira isilik geratzea.
Beldur eta zalantzei eskua luzatzea.
Norabiderik gabe bakarrik gidatzea.

   "Munduari begiratzeko"   
 (Kirmen Uribe) 
Munduari begiratzeko modu bat, 
laguntzarrekin kantatzeko modu bat, 
horman eguzkia hartzeko modu bat, 
itxaroten jakiteko modu bat.
Pagoak ukitzeko modu bat,
 azalak irakurtzeko modu bat,
 hego-haizea usaintzeko modu bat,
 autoan negar egiteko modu bat.
Ez onena agian,
 ez ederrena agian,
 zaharregia, txikiegia agian.
Begietara begiratzeko modu bat, 
galderak egiteko modu bat, 
eskutik heltzeko modu bat,
amets egiteko modu bat.
Ez onena agian,
 ez ederrena agian,
zaharregia, txikiegia agian,
agian.

   "Maite zaitut, ez"   
 (Kirmen Uribe) 
Berrogei urtez labe garaietan lan egin arren,
barru-barrutik,
baserritarra izaten jarraitzen zuen.
Urrian, etxeko balkoian
soldagailuarekin
piper gorriak erretzen zituen.
Denak isilarazten zituen
haren ahots ozenak.
Alabak egiten zion soilik aurre.
Ez zuen inoiz maite zaitut esaten.
Tabakoak eta altzairuaren hautsak ahots-kordak urratu zizkioten. 
Mitxoleta bi hostoak galtzen.
Alaba beste hiri batera ezkondu zen.
Erretiratuak oparia zekarren.
Ez errubirik, zeta gorririk ezta ere.
Urtetan lantegitik ebatsi zituen piezak.
Soldagailuarekin altzairuzko ohea josi zuen, ezari-ezarian.
Ez zuen inoiz maite zaitut esaten.

    "Kukua"    
 (Kirmen Uribe) 
 Apirilaren hasieran entzun zuen aurrena kukua.
Urduri zebilelako beharbada,
 kaosa ordenatzeko ¡oera horrengatik beharbada,
kukuak zein notatan kantatzen zuen jakin nahi izan zuen.

 Hurrengo arratsaldean, hantxe zegoen basoan zain, 
diapasoia eskuan, kukuak noiz kantatuko.
Diapasoiak ez zioen gezurrik.
Si-sol ziren kukuaren notak.

 Aurkikuntzak bazterrak astindu zituen. 
Mundu guztiak frogatu nahi zuen benetan 
nota horietan kantatzen ote zuen kukuak. 
Baina neurketak ez zetozen bat.
Bakoitzak bere egia zuen.

  Fa-re zirela zioen batek, Mi-do besteak.
 Ez ziren ados jartzen.
Bitartean, kukuak kantari jarraitzen zuen basoan:
ez si-sol, ez fa-re, mi-do ezta ere.
Mila urte lehenago bezala,
 kukuak kuku, kuku kantatzen zuen.

   "Itzul ezazue"    
    (Kirmen Uribe) 
Eta hego haizeak eramango nauen egunean
itzul ezazue ene gorpua sorterrira,
ehortzi itsasertzeko adiskideen hilobian,
gogo oneko jendez inguraturik:
arrantzaleekin,
drogazaleekin,
idazlearekin.

   "Hiru bertso amodiozko"   
 (Kirmen Uribe) 
Kirmen Uribe daukat izena, 
goitizena "Zelebratu".
Izena zeinek asmatu zidan
ondoko honi galdetu.
Lagunartean gustura nago
 ezin dut hori ukatu.
Maíz ilargitan ateratzen naiz
 ta eguzkitan oheratu.
Errondarako geratu gara, 
badatoz Rafa eta Bingen. 
Konde bat ematen du Mikelek horren tente horren zuzen. 
Iparrorratza galdurik dabil
 atzo Bilbon gaur Gasteizen. 
Jesus María!, koitadu hauek auskalo non galdu diren.
Ez du munduak itxura onik hasi berri den mendean. 
Boteretsuak beti hartzen du debila bere mendean. 
Eskerrak pozik ere badela batean eta bestean.
Etorri laster, zure zain nago, sagarrak ditut labean.

   "Hauskor"   
 (Kirmen Uribe) 
Udazkena da bazterrean.
 Berdez jantzi zara, zirikatzen. 
Eta ni berriz hain hauskor. 
Eta zu berriz horren suhar.
Bai, agían, bizkarrean jarriko nizuke eskua 
hura jaitsi gerrira, dantzatu. 
Ohantzean etzan, lokartu eta
 iluntzean esna.
Desertua da kale honetan.
 Lainoz ¡antzi zara, emankor.
 Eta ni berriz hain hauskor. 
Eta zu berriz horren suhar.
Bai, agian, bizkarrean jarriko nizuke eskua,
 hura jaitsi gerrira, dantzatu. 
Ohantzean etzan, lokartu eta
 iluntzean esna.
Eta zurera sartuko banindu gogoak, 
sorbaldetan pausa, ¡aitsi magalera. 
Sabelera josi, lokartu eta/
ahanzturan esna.

   "Gauza perfektuak"   
 (Kirmen Uribe) 
Oinentzat mesede izan arren, 
zapatentzat sandaliek eskeletoen antza dute. 
Olibondoak bi mila urte betetzen ditu
 baina ez da ezertaz gogoratzen.
Gauza perfektuek ikara sortzen didate. 
Ez ditut atsegin.
Nire letra okerra da, 
pausua okerragoa, egin ahalak egin.

   "Ez eman hautatzeko"   
 (Kirmen Uribe) 
Ez eman hautatzeko
Itsasoa eta Lehorraren artean.
Gustura bizi naiz itsaslabarrean,
Haizeak mugitzen duen zinta beltz honetan,
Gizandi erratu bati eroritako ile luze honetan.
Itsasoarena maite dut batez ere bihotza.
Inozo, haur handi batena bezain.
Orain temoso, orain ezinezko paisaiak marrazten.
Lehorrarena berriz
esku handi horiek ditut gogokoen.
Ez eman hautatzeko
Itsasoa eta Lehorraren artean.
Badakit hari fin bat dela nire bizilekua,
baina Itsasoarekin bakarrik galduko nintzateke,
Lehorrarekin ito.
Ez eman hautatzeko. 
Hemen geratuko naiz. 
Olatu berde eta mendi urdinen artean.

   "Liburua"   
 (Kirmen Uribe) 

Behin amak
azokara eraman ninduen.
Han txito bat erosi zidan.
Txitoa kartoizko kutxa batean zetorren.
Amak nire eskuetan
jarri zuen kutxa.

Senti nezakeen
nire esku-ahurretan
txitoaren hanka txikiak.

Liburua horixe da:
kartoizko kutxa bat
barruan zerbait bizia duena.

   "Infinitu"   
 (Joxantonio Ormazabal) 
 Zenbat ur tanta daude
itsas zabalean?
Zenbat izar
zeru urdinean?
Zenbat letra
liburuetan?
Zenbat minutu
ote ditu
mundu zahar honek?
Infinitu.
Zenbat malko isuri dira
sufrimentuaren ontzitik?
Zenbat musu banatu dira
maitasunaren kutxatik?
Infinitu.
Baina infinitu
zenbat da, aizu?
Malkoak ur tanta
bihurtzen direnean
minutuak letra
eta izarrak musu
infinitu zenbat den
orduan jakingo duzu.

   "Ogia eta hura"   
 (Joxantonio Ormazabal) 
Hau
hori
eta hura.
Edaririk onena
iturriko ura.
Hemen
hor
eta han
ogia "pan",
ebaki eta jan.

   "Inurria uretan"   
 (Joxantonio Ormazabal) 

Igoko luke zuhaitzik altuena
baina ez luke pasatuko
errekarik txikiena.
Inurri batek
eman dit gaur pena.
Urak zeraman
errekan behera.
Hankak mugitu arren
alde batetik bestera
ezin irten lehorrera.
Nik ez dut nahi ikusi
inurririk uretan,
ez malkorik begietan
ez penarik bihotzetan.

   "Beltza"   
 (Joxantonio Ormazabal) 

Beltzak ez dira ongi bizi
zurien artean.
Ez al dituzu ikusi
zeure etxeko atean?
Iruditzen zait
askotan hobeto bizi dela
txakurra katean.
Denok berdinak garela
esaten dugun bitartean
gezurrik eta goserik
ez da falta
gure gizartean.

   "Ezin dut ulertu"   
 (Joxantonio Ormazabal) 
Amak esaten dit:
"Isilik zaudenean politagoa zara."
Baina sukarrarekin gaixo nagoenean
jartzen dit eskua kopetan
eta begira zer esaten didan, hara:
"Ez al daukazu hizketarako gogorik,
ez al zaude ondo, Ainara?"
Nik ezin dut ulertu.
Zergatik nahi ote nau amak
gaixo nagoenean berritsu
eta ondo nagoenean mutu?

   "Bihotzik gabeko panpina"   
 (Joxantonio Ormazabal) 
Elur zuri hotz-hotzez
egin dugu panpin motza,
tripa handia
eta sudur zorrotza.
Denok entzun dugu
haren hitz-hotsa:
"Nork prestatuko dit,
urtu arte bakarrik,
nork prestatuko dit
bihotza?"

   "Euri tanta"   
 (Joxantonio Ormazabal) 
Ni euri tanta banintz
egingo nuke zure sudurrean txirrist,
lurrera erortzean salto
eta hodeietara joango nintzateke berriz.

   "Gure mundua"   
 (Joxantonio Ormazabal) 

Hostoak agur
udazkenean zuhaitzari
elurrak ere bai
udaberriko eguzkiari.
Etorri eta joan
jaio eta hil.
Gure mundua
biribil borobil
biraka dabil.
Elurra beltz
eta ikatza zuri.
Odola berde
porrua gorri
egia gezur
gezurra egi...
metro beteko sudurra
hazi zait niri.

   "Hiria"   
 (Joxantonio Ormazabal) 

Semaforoa kukuka
hiru kolore keinuka.
Anbulantzia oihuka
ñiu-ñiu-ñiuka.
Motor beltza orruka
burrun-burrun-burrunka.
Auto guztiak marruka:
ziu-fiu-fiuka.
Ilargia kulunka
eta maiteminduak musuka.

   "Eguzkia elurretan"   
 (Joxantonio Ormazabal) 

Elur bigun hotz-hotzak
soineko txuri-txuriz
jantzi ditu
lizar eta haritzak,
azukrezko maindirez
estali harkaitzak.
Zelai zuri leunean
irrista ta txirrista
jolasean dabiltza
eguzkiaren printzak.

"Isil-isilik dator"
 (Joxantonio Ormazabal) 

Isil-Isilik
Harri leunen gainean,
itsasora doa
ibai gardena.
Horrelaxe dator niregana
maitatzen nauena.

"Ametsak"
 (Joxantonio Ormazabal) 

Maindire zuri artean
ezkutatzen dira nire ametsak.
Berdinak direla
zuriak eta beltzak.
Nazio probreei laguntzen dietela
nazio aberatsak.
Diruak baino gehiago
balio duela bizitzak.
Isildu direla betirako
bonba eta fusil hotsak.
Baina jaikitzen naizenean
pena hartzen du nire bihotzak.
Maindire zuri artean
ezkutatzen direlako nire ametsak.

"Ama"
 (Joxantonio Ormazabal) 

Gu garbitzeko
bera zikindu,
urak horixe
egiten du.
Amak bere umea
maite du benetan
iribarre egiten dio
nahiz eta bera egon
barrutik penetan.
Ura da
izadiaren ama
gu gara
amaren zama.

"Bi gezur eta bi egi"
 (Joxantonio Ormazabal) 

Bi gezur eta bi egi
kontatutzera noa ni.
Gezurra ala egia?
Zortzi eta lau hamabi.
Autoa ala berebil
ni txofer ikasten nabil
gezurra ala egia?
Nire autoak bost gurpil.
Gu hamar anai izanda
bakoitzak badu arreba.
Egia ala gezurra?
Gu hogei senide gara.
Nondik jaiotzen da, nondik?
Nik behintzat hori badakit
gezurra ala egia?
Saguzarra arrautzatik.

   "Askatasuna"   
 (Joxantonio Ormazabal) 
Pinpin-txoria
Txin-txin txin-txiri
kanta kantari,
adarrez adar
salta saltari.
Zezen gorria
ufa-ufaka
ipur saltoka
eta adarka.
Jolaserako
gogoa dauka.
Kaiolarik ez
txoriari!
Ezpatarik ez
zezenari!
Ireki leihoa
askatasunari!

"Zorionak zuri"
 (Joxantonio Ormazabal) 
Hamar urte
bete ditut bete,
etxean eta kanpoan
zoriondu naute,
bi belarriak, tira eta tira,
gorritu dizkidate.
Erregaliak ere jaso ditut
ez gutxi, dexente.
Orain mahai baten inguruan gaude
gaileta, pasta eta txokolate
eta lagun guztiak niri kantari:
"Zorionak zuri, Bixente!"

"Amaren sabelean"
 (Joxantonio Ormazabal) 
Goxo-goxo, epelean
hor dago haurtxoa
amaren sabelean.
Negar egingo du
jaiotzean denean,
maxka-maxka hasiko da
amaren bularra
aurkitzen duenean.
Baina utzi oraindik
haurrari bakean
epel-epel, goxo-goxo
amaren sabelean
jaiotzeko ordua
iritsi bitartean.

"Aitonaren bastoia"
 (Joxantonio Ormazabal) 
Aitona hil zait eta
amonak esan dit:
"Hura zeruan dago
ez izan dudarik".
Eta amonari
galdetu diot nik:
"Baina nola ez du, ba,
eraman bastoirik?"

"Gezurretan"
 (Joxantonio Ormazabal) 
Elurra beltz
eta ikatza zuri.
Odola berde
porrua gorri
egia gezur
gezurra egi...
metro beteko sudurra
hazi zait niri.

"Negarrez"
 (Joxantonio Ormazabal) 
Txio eta pio
Txoriaren kantuari
Negarra dario
Ehiztari batek
Lagunik maiteena
Tiroz hil baitio.

"Sí eta no"
 (Joxantonio Ormazabal) 
Goizetan logure
eguerdietan gose,
gazteleraz "no sé".
Goizetan jaiki
eguerdietan jan,
"Lenguaje"eskolan.
Sí eta no
bai eta ez
ikasten ari naiz
las, los, les.

"Txikiegia oraindik"
 (Joxantonio Ormazabal) 
"Zu txikiegia zara oraindik".
Entzun dut hamaika mila aldiz.
Ezin naiz ibili plisti-plasta
ezin naiz ibili zaldiz.
-Ama, ez kendu telebistarik.
Pelikula hori ikusi nahi dut nik.
-Zu txikiegia zara oraindik,
eta zoaz azkar ohera.
Sartu naiz ohean, deitu diot aitari
eta ipuin bat kontatzeko eskatu berari.
Baina gogo gutxi aitatxok
alabaren kutixia betetzeko:
-Handiegia naiz ni, ume,
zuri ipuinak kontatzen hasteko.
Eta bada garaia lo egiteko.
Telebistari begira
aitatxo eta amatxo
egongelan gelditu dira
mantxo-mantxo.
Batzuk handiegiak
besteak txikiegiak...
maindirepean bustirik
daude nire begiak.

   "Maite ditut"   
 Jose Antonio Artze 

Maite ditut 
maite
geure bazterrak
lanbroak
izkutatzen dizkidanean
zer izkutatzen duen
ez didanean ikusten 
uzten orduan hasten bainaiz
izkutukoa...
neure barruan bizten diren
bazter miresgarriak
ikusten.

   "Txoria txori"   
 Jose Antonio Artze 

Hegoak ebaki banizkion
nerea izanen zen
ez zuen aldeginen
bainan,
honela
ez zen gehiago txoria izanen
eta nik...
txoria nuen maite.

   "Hondarraren gainean"   
 Mikel Lasa 



Enamoratua hondarraren gainean
idatzi du zure izena maitea
hondarraren gainean eta uraren  ertzean
B. La femme que j´ai choisie
la femme que j´ai chérie.
Irudi banal eta eternalak
(bihotza eta gezia)
marrazten nituelarik
hondarraren gainean eta uraren ertzean.

   "Pinpirin-pinpirin"   
 Manuel Lekuona 

Maria Birjina
neska zanean,
goizean lan, eta
arratsaldean
jostera juten zan;
eta bidean, 
bear bada igaro
larros artean,
ta larros artetik
igarotzean, tximeletatxoak
(zazpi batean)
egotzen zioten
buru gaiñean
pinpirin-pinpirin
koroi antzean.
Lili bat
hartu
eta hostoz hosto
erantzi
eta harek zu ere
 amets
eta harek zu ere
erantzi
eta hoztoz hosto
hartu
lili bat.


   "Bakarrik"   
 Jose Antonio Artze 
Bakarrik sartzen gara mundura,
bakarrik,
bakarrik irteten mudutik, 
bakarrik, 
guztiok.

Bakarrik egiten du bakoitzak,
bakarrik,
mundu honetako bidea,
bakarrik,
beste munduetakoa ere,
bakoitzak berea duen bide bakarra.

   "Zure besoetan"   

 Mikel Lasa 


Maitea zure besoetan
ez da ilargirik ez izarrik
zure besoetan maitea
galdu egiten naiz ez dakit nongo bideetatik.


   "Eta ene ... falta bazaizu"   
 Koldo Izaguirre 

Eta ene haserrea falta bazaizu
alferrik dira leunak zure begiak
eta ene musua falta bazaizu
haizeak ezpainak hostogabetzen dizkizu
eta ene hitza falta bazaizu
ezin duzu inolaz ere kantatu
eta ene ametsa falta bazaizu
zertarako bakarrik paseatu
eta ene gozputza falta bazaizu
bilusik zoaz.

   "Nire aitaren etxea defendituko dut"   
 Gabriel Aresti 
Nire aitaren etxea
defendituko dut.
Otsoen kontra,
sikatearen kontra,
lukurreiaren kontra,
justiziaren kontra,
defenditu
eginen dut
nire aitaren etxea.

Galduko ditut
aziendak,
soloak,
pinudiak;
galduko ditut
korrituak,
errenteak,
interesak,
baina nire aitaren etxea defendituko dut.

Harmak kenduko dizkidate,
eta eskuarekin defendituko dut
nire aitaren etxea;
eskuak ebakiko dizkidate,
eta besoarekin defendituko dut
nire aitaren etxea;
besorik gabe,
sorbaldik gabe,
bularrik gabe
utziko naute,
eta arimarekin defendituko dut
nire aitaren etxea.

Ni hilen naiz,
nire arima galduko da,
nire askazia galduko da,
baina nire aitaren etxeak
iraunen du
zutik.



   "Balet zoragarria"   
 M. Zarate 

Urdinaren pozetan
txoriak kantari,
haizeari musuka
dantzan larrosa bi.
Argi eta kolore,
usai eta bizi,
udaberri goizeko
balet zoragarri.

   "Ez zaitez joan"   
 Amaia Lasa 
Ez zaitez joan,
eman zaidazu zeure gorputzaren beroa
eta zeure ezpainari nere amodio dastatzen,
ez zaitez joan,
atoz,
zeren, gorputza somatzen dut gogortzen
eta neure burua hiltzen,
ez zaitez joan,
atoz nere bigunaren babesera.

  "Zure begietan"   
 Koldo Izagirre 
Zure begietan
urratu nuen
goiza,
zure bularretan
 lurperatu nuen
 eguzkia,
zure hortzetan
hozkatu nuen
haserrea,
zure hitzetan
gorde nuen
poema
zure soinean
galdu nituen
eskuak
zure ezpainetan
ahantzi nituen
neureak.

  "Soldado hilaren ama"   
 Joseba Sarrionaindia 
Goizean jaso du gutuna
Michel Iriart soldaduarean amak,
semeak kasrnatik izkiriatua,
eta ireki orduko 
hauzokoei erakutsi die.

Gero sukaldera sartu
eta irakurri du:
"Gerla maniobretan ari gara,
gure etsaiarena ere
geuk egiten dugu, eta badirudi 
ez dugula Eguberriotan 
etxera joaterik ukanen,
bidal izaidazuz gaztainak,
mosuak, Michel".

Amak orain gutuneko
beste paper zatia ireki eta,
letra ezagutu gabe, soegin du:
"Gutun hori eman zidan bart
Michelek, goizaldian hil da, 
lagun paregabea zen gu guztiontzat,
doluminak, Jean Larrieu".

Ama, bere malkoak xukatu,
bigarren papera amantalpean gorde
eta kalera doa
semearen gutuna hauzokoei irakurtzera
eta gaztainak erostera.

  "Xarmegarria zira"   
 Imanol 
Xarmegarria zira, eder eta gazte
ene bihotzak ez du zu baizikan maite.
Bertze zenbait bezala, ote zira libre?
Zurekin ez ezkontzeaz dudarik ez nuke.

Xuri-gorria zira, arrosa bezala;
profetak ere dira mintzo hola-hola.
Araberan bazinu gorputza horrela,
iduriko zinuen... zeruko izarra.

Oi, maitea, zatozkit plazer duzunean,
nehork, ikusi gabe, ilhun-nabarrean;
lagun bat badukezu joaiteko bidean,
hark ezarriren zaitu trankil bihotzean.

Plazer eginen duzu, ixiltzen bazira,
haur iñorantak hola tronpatzen baitira.
Ez da enetzat ina halako segida...
bertzalde zure baitan ez naiteke fina.

Adios bera orai, ene arraroa,
hori dela medio herritik banoa;
bihotza trixte eta kexuan gogoa,
beti jarraikiren zait zur´amodioa.


   "Maitasunezko gau hartan"   
 Salbatore Mitxelena 
Maitasunezko gau hartan
errainuz zegon aintziran
ortzen hanbat izarño
uretan islatzen ziran...

Ez duzu gogoan nola
izarñok islatzen ziran
errainuz zegon aintziran?
Halaxe nerau gau hartan
zure begien distiran
liluraz zenun begiran.

barkar-bakarrik sarritan
nihoakio ordudanik
baina goibeldu zanetik
aitzirak ez du izarñorik...

Zeru goibeldu zanetik
aintziran ez da izarñorik.
Aintziran ez da besterik:
orbel oroimingarriak
urlo geldian lo soilik...

   "Zein ederra dan!"   
 Salbatore Mitxelena 
Zein ederra dan
olerkaritza
bihotzak min duanean!
Zein ederra dan
somatu nuen,
ama, zu hil zinanean.

        Zeruainoxe
        kanta jaso nahi
nizuke, otoitz antzean;
        berez ezinda,
        bidaltzen dizut
otoitzarekin batean.

        Zein ederra dan
        olerkaritza
otoi bihurtzen danean!

"Amodioa zer dan!"   
 Salbatore Mitxelena 

Amodioa zer dan
galde ala alabak,
kolkoan darantzuio
—oi danez!— karnabak:

Arrosa bat bezela
duzu amodio:
eder zorakorrena,
ez ukitze ezkero.

Goiz ta arrats, oxkirriaz
dantza eta musu,
usai gozoz baratza
txoratuko dizu.

Baña iñork itxumenez
atzitu nai balu,
ez margo ta ez atxon
oi da ostokatu.

Orriak soilduz gero,
ez duzu besterik:
arantzak txortenean,
suminki, zorrotzik...

Amodio ori dala
konta ala karnabak,
ez ordea siñesten
—oi danez!— alabak.

"Udazkenez igartzean!"   
 Salbatore Mitxelena 




UDAZKENEZ IGARTZEAN
LORATXOAK BARATZEAN,
AMODIORIK EZ DUENAK
EZ DU MIÑIK BIOTZEAN.

Aberriak zetzan iltzer...
Batzuk zesaten: guri zer?
ta ajolagabe lekutu ziran
Ama utzita, biotz anker.

GAUR ARROSA BAT-BATEAN
BERRITZEN ASI DENEAN,
AMODIORIK EZ DUENAK
EZ DU MIÑIK BIOTZEAN.

Min orain eta miña len
Aberriak sorrarazten...
Atzo oñarez ta orain lei berriz
ezin ezertan atseden.

Biotz orrek ez atseden
Euskalerria jasotzen.
Aberrimiñez izor dagonak
eztu askirik izaten.

Zenbaitzuk diote: gaur jai!,
jolaserako txit alai.
Abertzaleak Erri oindian
ziñitza: Ama, agindu, zer nai?

Euskotarrak: ez atseden
Euskalerria jasotzen.
Aberri miñez izor dagonak
ez du naikorik egiñen...

EDERREN DANEN ARTEAN
ABERRIA AMESTEAN,
AMODIORIK EZ DUENAK
EZ DU MIÑIK BIOTZEAN.

1 comentario:

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...